Σταμάτα να το παίζεις “Mrs.Perfect”!
Η εποχή μας, θέλει τη γυναίκα να ανταπεξέρχεται σε όλους τους ρόλους της άψογα! Μαμά, εργαζόμενη, καλή σύζυγος, καταπληκτική νοικοκυρά! Έλεος κυρίες μου! Αποδιώξτε το άγχος και τις νευρώσεις και αγκαλιάστε τον εαυτό σας, προτρέπουν οι ειδικοί!
Πρόσφατες μελέτες αποδεικνύουν ότι η τελειομανία στη δράση και τις φιλοδοξίες, παρεμβαίνει αρνητικά στην επιτυχία. Η επιθυμία της σύγχρονης γυναίκας να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του εργοδότη, του συζύγου, των παιδιών της και τελικά της ίδιας της κοινωνίας που την θέλουν τέλεια, δεν της αφήνει χώρο για προσωπική ικανοποίηση και την οδηγεί στο να μην καταφέρει τελικά να επιτύχει τόσα, όσα επιτυγχάνουν οι άντρες που θέτουν περισσότερο ρεαλιστικούς και εφικτούς στόχους. Η τελειομανία, δεν είναι τελικά τίποτε άλλο παρά μια ύπουλη ψυχική ασθένεια που περιλαμβάνει αίσθημα διαρκούς πίεσης, ένταση, χρόνιο θυμό, απογοήτευση και υψηλά επίπεδα άγχους.
Το προφίλ της σύγχρονης γυναίκας
Οι άνδρες κατά κανόνα καλούνται να υπηρετήσουν λιγότερους ρόλους, από την γυναίκα. Αρκεί να είναι επιτυχημένοι, κυρίως στο επάγγελμά τους. Κοιτάξτε πόσοι και ποιοι είναι οι πολλαπλοί ρόλοι στους οποίους η σύγχρονη γυναίκα πιέζεται να ανταποκριθεί:
- Γυναίκα – εργαζόμενη ή καριερίστα.
- Γυναίκα – σύζυγος/ ερωμένη.
- Γυναίκα – μητέρα.
- Γυναίκα – νοικοκυρά.
- Γυναίκα – θηλυκό. (άψογη εξωτερική εμφάνιση και εικόνα).
Θεωρείται ανθρωπίνως αδύνατο να υπηρετήσει μια γυναίκα όλους τους παραπάνω ρόλους μαζί, έχοντας ταυτόχρονα υψηλές προσδοκίες από τον εαυτό της. Κι όμως, πολλές γυναίκες κάνουν αυτό ακριβώς: Προσπαθούν να ανταποκριθούν τέλεια σε πολλαπλούς, δύσκολους και αντιφατικούς μεταξύ τους ρόλους, με τελικό αποτέλεσμα να μην τα καταφέρνουν πουθενά!
Ποιο είναι τελικά το αληθινό πρόσωπο της τελειοθηρίας;
«Αν λοιπόν τυχαίνει να μην συμβιβαζόμαστε με τίποτα λιγότερο από το τέλειο, στην πραγματικότητα διακρινόμαστε από υψηλά επίπεδα άγχους και φόβου για οποιαδήποτε πιθανή αποτυχία, αλλά και από αισθήματα ματαιότητας, αναξιότητας και χαμηλής αυτοεκτίμησης, υποστηρίζει η κλινική ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια Βασιλική Βενέτη. « Παραμένουμε άκαμπτες και απαισιόδοξες, νιώθουμε εύκολα ντροπή, θυμό και ενοχές, έχουμε μειωμένη αποδοτικότητα στις καθημερινές απαιτήσεις και υπερβολική πίστη στους κανόνες, στις ηθικές αξίες και τα πρέπει», εξηγεί.
Ορίστε τι «καταφέρνουμε» όταν παλεύουμε να καταφέρουμε τα πάντα:
– Μεγάλη αναβλητικότητα (αναβάλουμε να κάνουμε μία δουλειά, περιμένοντας να βρούμε τον χρόνο να την κάνουμε 100% σωστά).
– Έλλειψη ικανοποίησης, απόλαυσης της ζωής και της επιτυχίας.
– Χαμηλή αυτοεκτίμηση και έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό μας.
– Ενοχή για τα μειονεκτήματα μας.
– Ντροπή για τις αποτυχίες μας.
– Υιοθέτηση εξαρτητικών συμπεριφορών.
Ο φαύλος κύκλος της τελειομανίας
Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν καταφέραμε να φτάσουμε το τέλειο, εκφράζουμε την δυσαρέσκειά μας με μειωμένη παραγωγικότητα και αποτελεσματικότητα, οι οποίες με τη σειρά τους αυξάνουν τα επίπεδα της χαμηλής αυτοεκτίμησης, του άγχους και της καταθλιπτικής διάθεσης. Κατά συνέπεια, αναδιαμορφώνουμε την προσπάθειά μας θέτοντας νέους και υψηλότερους στόχους προς ολοκλήρωση.
Συμπέρασμα : Η τελειοθηρία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια ομάδα αυτό-μειωτικών σκέψεων και συμπεριφορών, που στοχεύουν να πλησιάσουν ακραίους, υψηλούς, μη ρεαλιστικούς στόχους. Γι αυτό ξανασκεφτείτε το, την επόμενη φορά που θα καυχηθείτε ότι είστε … τελειομανείς.
Τι φταίει;
«Οι αιτίες της τελειομανίας φαίνεται να έχουν τις ρίζες τους στην παιδική ηλικία», αναφέρει η κυρία Βενέτη. «Οι άνθρωποι που τρέφονται από την τελειομανία, εξελίχθηκαν μέσα σε ένα αυστηρό, επικριτικό και ψυχρό συναισθηματικό οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο στηριζόταν στη μειωμένη αποδοχή και στις υψηλές απαιτήσεις των απόλυτων και αντίστοιχα τελειομανών γονεϊκών προτύπων». Βέβαια, έχουν καταγραφεί περιπτώσεις κατά τις οποίες οι άνθρωποι ανατράφηκαν σε οικογενειακά περιβάλλοντα που δεν περιείχαν τις προαναφερόμενες συνθήκες, αλλά στην σχολική ζωή, συνδιαλέχτηκαν με απαιτητικές, επικριτικές και τελειοθηρικές προσωπικότητες εκπαιδευτικών, οι οποίες ήταν ικανές να αποτελέσουν δυνατά πρότυπα και να ενισχύσουν την υιοθέτηση της τελειομανής συμπεριφοράς.
Τι μπορώ να κάνω για να πάψω να υποφέρω;
- Το πρώτο βήμα για να αλλάξει κάποιος αυτό το αρνητικό στοιχείο του χαρακτήρα του είναι να συνειδητοποιήσει ότι η τελειοθηρία είναι μία αυταπάτη. Δεν είναι επιθυμητή στάση ζωής και σε καμία περίπτωση δεν είναι ο μοναδικός δρόμος για την επίτευξη της επιτυχίας.
- Επόμενο βήμα είναι να εντοπίσουμε τις αυτό-μειωτικές σκέψεις και πράξεις μας που τροφοδοτούν την τελειοθηρική μας στάση. Να συνειδητοποιήσουμε ότι κανείς δεν είναι τέλειος και να δεχόμαστε τον εαυτό μας στις πραγματικές, ανθρώπινες διαστάσεις του.
- Τρίτο βήμα είναι ο εντοπισμός υγιών και ισορροπημένων στόχων με βάσει τα δικά μας «θέλω» και τις επιθυμίες και όχι με βάση την εικόνα που προσδοκούν οι άλλοι να έχουμε. Όταν οι στόχοι μας είναι ρεαλιστικοί έχουμε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας και κυρίως όταν είναι βασισμένοι στα εσωτερικά μας κίνητρα.
Θυμηθείτε : οι πραγματικά ισορροπημένοι άνθρωποι, παίρνουν ικανοποίηση από τη διαδικασία να επιτύχουν ένα στόχο και όχι μόνο εστιάζοντας στο τελικό αποτέλεσμα.
Γιάννα Σουλάκη