Time flies….
Από Πάσχα… καλοκαίρι.
Νιώθω πως η ζωή μου πια περνά όπως ακριβώς στις ταινίες που δείχνουν να φεύγουν αστραπή τα αριθμημένα χαρτάκια των παλιών ημερολογίων που κρέμονταν σε κάποιο τοίχο του σπιτιού με μόνο αντίδοτο στις μέρες που περνούν τα πρόχειρα αλλά αποφθεγματικά ποιηματάκια που έκρυβαν από τη πίσω πλευρά τους.
Και τώρα πια , και όσο μεγαλώνω, με μία αυτόματη διαδικασία ο χρόνος δεν μετριέται σε μήνες και εποχές. Παρά με αναμνήσεις και προσμονή για συναντήσεις με πρόσωπα αγαπημένα, για στιγμές που τις ζεις πια με όλες σου τις αισθήσεις «ρουφώντας» άπληστα κάθε λεπτό τους.
Και όταν η πόρτα κλείσει, αρχίζω με μία αυτόματη διαδικασία να μετρώ αντίστροφα μέχρι την επόμενη φορά. Και πιάνω τον εαυτό μου να πετάει τα αριθμημένα χαρτάκια νοερά. Και χωρίς να το θέλω φαίνεται να βοηθάω κι εγώ στο… «σπρώξιμο του χρόνου» σαν ένα γρανάζι επιτάχυνσης ενώ κανονικά θα έπρεπε να λειτουργώ εντελώς αντίστροφα.
Γιατί όσο ο χρόνος περνά εσύ πρέπει να τον επιβραδύνεις ζώντας και απολαμβάνοντας κάθε λεπτό της κάθε ημέρας. Κάνοντας τη θεωρία, πράξη 365 φορές ….
Με αγάπη
Χριστίνα