Σύνδρομο καλού παιδιού: Από την ευγένεια στην … εξάντληση
Ε ναι. Δεν θα το αρνηθώ. Υποφέρω χρόνια τώρα από το σύνδρομο αυτό το οποίο φαντάζομαι ότι οφείλεται κυρίως στο οικογενειακό μου περιβάλλον. Έτσι μεγαλώσαμε… Με το φόβο μην απογοητεύσουμε τους γονείς μας, τους γύρω μας και με έναν κύκλο να ανοίγει και να ανοίγει συνέχεια γιατί χτίζεται ως πεποίθηση. Δεκάδες φορές αυτή η φωνίτσα στο μυαλό ψέλλιζε “όχι¨ το οποίο μετατρεπόταν σε ένα πελώριο “ναι” κατά την … έξοδό του! Και κάπως έτσι, βρίσκεσαι να αναλαμβάνεις επιπλέον δουλειά γιατί φοβάσαι να απογοητεύσεις. Ζητάς συγγνώμη για πράγματα που δεν φταις. Βάζεις τις ανάγκες όλων μπροστά από τις δικές σου — και στο τέλος της ημέρας … το κενό.
Σίγουρα όμως δεν είμαι μόνη σε αυτό! Υποθέτω ότι αρκετές και αρκετοί από εσάς που διαβάζετε τώρα αυτό το άρθρο, εντοπίζετε κοινά και αναγνωρίζετε στον εαυτό σας παρόμοιες συμπεριφορές και στη δική σας ζωή. Για την ιστορία πάντως και την στατιστική, το “σύνδρομο” αυτό χτυπά συχνότερα γυναίκες και κορυφώνεται γύρω στην ηλικία των 30 και 40 τους, όταν οι ρόλοι πια είναι πολλαπλοί… : μητέρα, σύντροφος, σύζυγος, επαγγελματίας . Και όλοι απαιτούν την ίδια προσοχή, την ίδια φροντίδα, την ίδια συνέπεια . Συνηθισμένες καθημερινές εκφράσεις μας; Δεν λεμε ποτέ “δεν μπορώ” — λέμε : “θα βρω τρόπο”. Ασχολούμαστε ώρες με το πώς νιώθουν οι άλλοι μετά από μια δύσκολη κουβέντα, όχι με το πώς νιώθουμε εμείς. Εννοείται ότι γεμίζουμε ενοχές ακόμα και στη σκέψη μόνο να πάμε μόνοι μας ένα ταξίδι, να πάμε διακοπές ή να κάνουμε κάτι αποκλειστικά για εμάς.
Ξέρετε όμως σε ποιο συμπέρασμα έχω καταλήξει τώρα πια;
Η ευγένεια είναι αρετή. Η αυτοθυσία χωρίς όρια δεν είναι. Όταν η φροντίδα των άλλων έρχεται περισσότερο από φόβο ( μήπως με απορρίψουν, μήπως με αρνηθούν, μήπως δεν με αγαπήσουν, μήπως φανώ εγωίστρια) και λιγότερο γιατί το πιστεύεις — τότε δεν φροντίζεις. Απλά σιγά σιγά και με σταθερά βήματα χάνεις τον εαυτό σου.
Μπορούμε να διορθώσουμε κάτι; Ασφαλώς αρκεί να το θελήσουμε πραγματικά και να το πάρουμε απόφαση.
Κάθε φορά που μας ζητούν κάτι, σωπαίνουμε πέντε δευτερόλεπτα πριν απαντήσουμε.
Μαθαίνουμε να λέμε “θα το σκεφτώ και θα σε ενημερώσω” αντί για αυτόματο “ναι”.
Τώρα είναι η στιγμή να θεραπεύσουμε την ενοχή : κάθε φορά που νιώθουμε έτσι επειδή βάλαμε τον εαυτό μας πρώτο, ας ξανασκεφτούμε ποιος θα είναι στο τέλος ο χαμένος…