Πανελλαδικές. «Οδηγός» για παιδιά και γονείς.
Ειλικρινά η σκέψη μας όλες αυτές τις ημέρες βρίσκεται κοντά σε όλα τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις και στις οικογένειες τους που αγωνιούν. Στην πραγματικότητα είναι το πρώτο και ιδιαίτερα σκληρό crash test για τα βλαστάρια μας σαν μία πρόγευση της πραγματικής ζωής. Γι’ αυτό και μόνο έχουμε υποχρέωση ως γονείς να στεκόμαστε δίπλα τους, χωρίς να μεταφέρουμε το άγχος και τους φόβους μας. Η θέση μας είναι μόνο υποστηρικτική και εμψυχωτική. Καταλαβαίνω την αγωνία για την επόμενη ημέρα αν κάτι δεν πάει καλά όμως δεν ξεχνάμε ποτέ και για κανένα λόγο ότι οι Πανελλαδικές τη συγκεκριμένη στιγμή γίνονται το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο ενώ πιστέψτε με, δεν είναι. Είναι μία δοκιμασία. Είναι ένας από τους πολλούς σταθμούς. Δεν είναι όμως η κατάληξη.
Αρκεί να σκεφτούμε ψύχραιμα πόσοι άνθρωποι που δεν πέρασαν εκεί που επιθυμούσαν ή δεν πέρασαν καν σε μία σχολή, βρήκαν τελικά το δρόμο τους είτε ξαναδίνοντας πάλι, είτε επιλέγοντας ένα Πανεπιστήμιο στο εξωτερικό ή μία σχολή στον τόπο που ζουν και έχτισαν μεγάλες καριέρες και υπέροχες ζωές.
Θα ήθελα λοιπόν να μοιραστούμε μαζί σας κάποιες σκέψεις που ίσως φανούν χρήσιμες
Πώς στηρίζουμε τα παιδιά μας
Διαχωρίζουμε το αποτέλεσμα από την αξία του παιδιού μας.
Το παιδί δεν είναι ο βαθμός του. Μην ξεχνάτε ποτέ να του υπενθυμίζετε πόσο πολύ το αγαπάτε ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Δεν είναι αυτονόητο. Είναι απαραίτητο.
Δεν του μεταφέρουμε τη δική μας απογοήτευση
Δηλαδή δεν του φτάνει το άγχος του, να σκέπτεται κι εμάς!
Για κανένα λόγο δεν το συγκρίνουμε με άλλα παιδιά.
Κάθε παιδί έχει τον δικό του δρόμο και τον δικό του ρυθμό.
Δεν βιαζόμαστε να πάρουμε αποφάσεις .
Πρώτα διαχειριζόμαστε ήρεμα τα γεγονότα και μετά σκεπτόμαστε από κοινού όλες τις εναλλακτικές. Όταν είμαστε στη δύνη, δύσκολα οι επιλογές μας είναι οι καλύτερες.
Πώς διαχειριζόμαστε εμάς…
Ξέρω. Η πρώτη σκέψη αν κάτι δεν πάει καλά είναι : «τόσος κόπος και θυσίες πάνε στράφι…» Ή μπορεί να αρχίζουμε να αισθανόμαστε ενοχικά μήπως εμείς δεν κάναμε ότι έπρεπε … ή όσα οφείλαμε.
Πρώτα από όλα είναι βασικό να ξεχωρίσουμε τα δικά μας όνειρα από τα όνειρα του παιδιού μας. Ότι παρεμβάσεις και να κάνουμε, ευτυχισμένο θα είναι μόνο όταν ασχοληθεί με το αντικείμενο που το ίδιο θα επιλέξει.
Αν έχουμε ανάγκη να μοιραστούμε τα συναισθήματα μας, την ένταση ακόμα και την απογοήτευση ας επιλέξουμε ένα δικό μας άνθρωπο εμπιστοσύνης. Όχι το παιδί μας.
Και το πιο σημαντικό… Αυτές τις ώρες θα πρέπει να επικεντρωθούμε αποκλειστικά στα συναισθήματα του παιδιού μας. Κάθε λέξη του κάθε κίνηση, κάθε πρόταση έχει σημασία. Μην αφήνουμε τα “σημάδια” απλά να περάσουν. Και αν πιστεύετε ότι η αντίδραση είναι μεγαλύτερη από το φυσιολογικό μη διστάσετε καθόλου να ζητήσετε τη βοήθεια ειδικού, ψυχολόγου κυρίως, για σας καθοδηγήσει υπεύθυνα και σωστά.
Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα μία μεγάλη αγκαλιά και ένα σ αγαπώ θα είναι σίγουρα τα πολυτιμότερα εφόδια για τη ζωή του παιδιού μας.
Καλή δύναμη και καλή επιτυχία.