close

Μετρώντας τον χρόνο…

 

Εποχές, μήνες, μέρες, ώρες… Ταξίδι στη θάλασσα του χρόνου. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι ήδη διανύουμε τον δεύτερο μήνα του 2020. Πότε ήταν καλοκαίρι, πότε μετρούσαμε αντίστροφα για τις γιορτές, πότε αλλάξαμε δεκαετία, πότε φτάσαμε πάλι στις Απόκριες και πάει λέγοντας.

Μία ζωή θυμάμαι τον πατέρα μου και την μητέρα μου να σχολιάζουν «πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός», αναπολώντας τις στιγμές της ζωής τους.  Τότε, ως παιδί, αδυνατούσα να καταλάβω το νόημα της φράσης.

«Πώς περνά γρήγορα ο καιρός;»

Και μέσα στην σχολική τάξη ο χρόνος γιατί ποτέ δεν περνούσε; Και σε όλες αυτές τις εξωσχολικές δραστηριότητες; Στις βαρετές επισκέψεις; Στα «πρέπει» των οικογενειακών υποχρεώσεων; Τι είδους χρόνος ήταν αυτός, που μετρούσε διαφορετικά για τον καθένα;

Θυμάμαι το πρώτο μου «ηλεκτρονικό-ψηφιακό» ρολόι… Μου το αγόρασε ο πατέρας μου σε ένα από τα ταξίδια του στο εξωτερικό. Μεγάλο καμάρι.

Μ αυτό το «γκατζετάκι» της εποχής,  φχαριστιόσουν να μετράς  τον χρόνο, κυρίως αυτόν που έμενε μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι για τη λήξη του μαθήματος.  Ήταν χρόνος… «ζωντανός». Με αριθμούς που μετρούσαν ώρες λεπτά και δευτερόλεπτα και όχι δείκτες που ήταν στο περίπου… Το 56 έδινε τη θέση του στο 57, το 57 έδινε τη θέση του στο 58 , στο 59… Και το μάθημα αυτό τελείωνε κι ερχόταν το άλλο. Και άλλο, και άλλο. Και οι ώρες περνούσαν. Αριθμοί ζωντανοί όχι αστεία…Κι ακόμα ένα μυστικό!  Είχε και φωτάκι που άναβε το βράδυ για να μην χάνεις ούτε εκεί λεπτό!  Σπουδαίο δώρο!

Ωραίο παιχνίδι στην παιδική μου σκέψη… Εύκολο. Μόνο που έτσι, αθώα και αστεία, έχανα όχι ένα μάθημα αλλά δύο. Και αυτό της παράδοσης, και αυτό του χρόνου…  Μεγάλη απώλεια… Για το δεύτερο, όχι για το πρώτο…

Γιατί τώρα που το σκέφτομαι μέτραγα λεπτά για να τελειώσει η ώρα και να έρθει η επόμενη. Μέτραγα λεπτά για να ξημερώσει. Μέτραγα λεπτά για να έρθουν οι διακοπές. Μέτραγα λεπτά για να έρθουν τα Χριστούγεννα. Μέτραγα λεπτά για να μην τελειώσουν οι ωραίες στιγμές.. Κι έτσι στο «μάθημα του χρόνου» έμεινα… «κουμπούρας» που έλεγε και η μάνα μου…

Γιατί η ζωή μου είναι φτιαγμένη από στιγμές του αύριο…

Από μέρες του επόμενου μήνα,

Από εβδομάδες του επόμενου χρόνου.

Και όπως γίνεται σε όλες τις περιπτώσεις των μετεξεταστέων, αποφάσισα να ξαναδώσω το μάθημα. Όχι τον Σεπτέμβριο…

Τώρα! Αυτή τη στιγμή!

Γιατί ζω – το κατάλαβα επιτέλους- είναι αυτό που μου συμβαίνει αυτή τη στιγμή, εδώ και τώρα! Όχι την επόμενη, όχι την προηγούμενη…

 

 

 

 

 


Η Χριστίνα Λαμπίρη είναι δημοσιογράφος με πολυετή προϋπηρεσία στο χώρο των περιοδικών, της τηλεόρασης αλλά και στου ραδιοφώνου. Έχει αγαπηθεί από το κοινό από τη πρώτη στιγμή που ανέλαβε να εκπροσωπήσει την μεσημεριανή ζώνη με ένα προφίλ δημοσιογραφικό που χαρακτηριζόταν εξαρχής από ήθος και υπευθυνότητα. Από τότε έχει υπηρετήσει επάξια ως παρουσιάστρια ζώνες ειδησεογραφίας , πρωινής ενημέρωσης , εκπομπές κοινωνικού περιεχομένου αλλά και ειδικές εκπομπές όπως Καλλιστεία, Τηλεμαραθώνιο αλλά και τα Τηλεοπτικά βραβεία του ΕΘΝΟΥΣ «ΠΡΟΣΩΠΑ 2008». Έχει κερδίσει 2 τηλεοπτικά βραβεία ως «αγαπημένη εκπομπή κοινού 2005» και «Βραβείο ειδικής εκπομπής 2008» για τον Τηλεμαραθώνιο που διοργανώθηκε για υποστήριξη και βοήθεια προς τους πυροπαθείς της Ηλείας , ενώ ήταν και δύο φορές υποψήφια στα ίδια βραβεία ως «αγαπημένη παρουσιάστρια κοινού εκτός ειδήσεων». Το 2012 αποφάσισε να διοχετεύσει όλη της το «είναι» στο δικό της ηλεκτρονικό δημιούργημα που δεν είναι άλλο από το The fun of Lifesharing.«To site αυτό έχει γίνει με αγάπη και μεράκι τόσο από εμένα όσο και από τους συνεργάτες μου όλους εσάς που θέλετε να ενημερώνεστε για θέματα υγείας,ομορφιάς,μόδας,ψυχολογίας, επικαιρότητας και όχι μόνο. Η ομάδα μας πρεσβεύει την χαρά του να μοιράζεσαι την γνώση και δεν είναι τυχαίο ποια άτομα μπήκαν στην οικογένεια του Τhe fun of Lifesharing. Το όραμα μας είναι η ομάδα αυτή να επεκταθεί και να εμπνευστεί από εσάς! Θέλουμε να γίνουμε η αγαπημένη σας παρέα το πρωί με καφέ, τις χαλαρές σας ώρες,το βράδυ πριν κοιμηθείτε,στο διάλειμμα σας στη δουλειά,η συντροφιά σας σε κάθε στιγμή σας».

INSTAGRAM FEED