Βοήθειααα, χώρισα…
«Τι θα κάνω;», «Από πού ν’ αρχίσω;».Είναι οι πρώτες και ενδεικτικές σκέψεις του σοκ. Οι πρώτες στιγμές της φουρτούνας που ξεσπάει μέσα μας και μας παρασύρει στην ένταση των συναισθημάτων. «Γιατί συνέβη σε μένα αυτό;» Για τον ίδιο λόγο που συνέβη σε τόσους άλλους πριν από εμάς και θα συνεχίσει να συμβαίνει καθημερινά! Όμως τώρα, δεν είμαστε σε θέση να σκεφτούμε έτσι. Έχουμε αρκετό δρόμο ακόμη να διανύσουμε μέχρι να βρούμε τη ψυχραιμία να σκεφτούμε, ότι ίσως αυτή είναι η ευκαιρία μας, για να ωριμάσουμε και να κάνουμε θετικές αλλαγές στη ζωή μας.
Η αλήθεια είναι, ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει αν πρώτα δεν πονέσουμε. Είναι μέσα στο παιχνίδι της αγάπης! Κι όπως όλα τα άλλα πριν, έτσι κι αυτό πρέπει να το ζήσουμε…
Από το θυμό στον πόνο
Σ’ αυτήν την πρώτη φάση, τα συναισθήματα μας είναι σαν μαχαιριές: η ανασφάλεια μας τσακίζει, το σοκ μας κάνει να μην μπορούμε να πιστέψουμε αυτό που μας συνέβη και η διάθεση για εκδίκηση κυριαρχεί στη σκέψη μας.
Όχι, ο πόνος του χωρισμού δεν είναι αστείος! Ποιος μπορεί να είναι ψύχραιμος όταν η ζωή του καταστρέφεται, όταν τα όνειρα και οι προσδοκίες του διαψεύδονται και μάλιστα με αυτόν τον τρόπο; Είναι φυσιολογικό λοιπόν, να υποφέρουμε και το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να προσπαθούμε με τεχνάσματα και σπασμωδικές κινήσεις να καταπνίξουμε τα συναισθήματα που μας κυριεύουν. Αυτήν την κατάσταση θα πρέπει να την βιώσουμε σε βάθος για να καταφέρουμε να την αντιμετωπίσουμε, αρκεί να μην επιτρέψουμε να γίνει καταστροφική για εμάς.
Έχω θυμώσει πολύ
«Πως μπόρεσε να μου το κάνει αυτό;» Μπορεί να νιώθουμε ότι μας πνίγει σε σημείο να γινόμαστε έρμαιο της απελπισίας που προκαλεί, όμως ο θυμός αυτός είναι το επόμενο βήμα. Είναι ο μοναδικός τρόπος που υπάρχει για να κλείσει ένας σημαντικός κύκλος ζωής και να αποδεχτούμε την νέα μας πραγματικότητα.
Η ένταση του θυμού, είναι μια δυνατή φωτιά που καίει τα σωθικά μας και κρατάει όμηρο την σκέψη μας. Προσοχή, όμως: υπάρχει η φωτιά που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα της και αφήνει πίσω της μόνο συντρίμμια και θύματα. Από την άλλη, υπάρχει η φωτιά που καίει τα ξερά και ανοίγει το δρόμο στη δημιουργία νέας ζωής, η φωτιά που γεννά τη «φλόγα της αναγέννησης».
Ζήστε λοιπόν, το θυμό σας αλλά μην τον αφήσετε να σας καταστρέψει. Σ΄ αυτόν τον πόλεμο των συναισθημάτων, το μόνο θύμα που μπορεί να υπάρξει είστε εσείς, γι΄ αυτό φροντίστε να τον νικήσετε.
Δεν θα αντέξω τον πόνο
Αυτή την περίοδο, το κλάμα είναι ο καλύτερος μας φίλος! Όσο μελό κι αν φαίνεται όταν είμαστε νηφάλιοι, τόσο φυσιολογικό είναι όταν πονάμε. Άλλωστε αυτό είναι το κατάλληλο φινάλε για ότι ζήσαμε. Τα δάκρυα είναι απαραίτητα όσο και το ξέσπασμα του θυμού. Ας κλάψουμε λοιπόν, και ας ξεσπάσουμε: ας πετάξουμε στον κάδο των απορριμμάτων την οδοντόβουρτσα που ξέχασε, μαζί με το τελευταίο δώρο που μας έκανε και ας σκίσουμε σε χίλια κομματάκια τη κοινή μας φωτογραφία που τόσο αγαπούσαμε παλιά.. Όσο πιο πολύ αφηνόμαστε να ζήσουμε την οδύνη, τόσο πιο γρήγορα την ξεπερνάμε.
Εν τέλει, είναι πολύ πιο ωφέλιμο το να βιώνουμε τα συναισθήματα μας, από το να περιμένουμε τηλέφωνο ή να πηγαίνουμε βόλτα από τα μέρη που συχνάζει. Μπορεί προς στιγμή, να φαίνεται ανακουφιστικό όμως στην πραγματικότητα δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να ρίχνουμε λάδι στη φωτιά! Σ΄ αυτή τη φάση, έχουμε κάθε δικαίωμα να γίνουμε μίζεροι όμως ποτέ δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να γίνει θύμα.
Για πόσο ακόμη;
Η περίοδος του πόνου, είναι απαραίτητη και φυσιολογική και ο χρόνος που χρειάζεται δεν είναι προκαθορισμένος. Η βιασύνη να περάσουμε στο επόμενο στάδιο κάνει το άγχος πιο έντονο και η οποιαδήποτε προσπάθεια να βρούμε ουσιαστικές απαντήσεις στα ερωτήματα που μας βασανίζουν, είναι μάλλον μάταιη.
Η «πληγή» είναι ακόμη ανοιχτή και καμία εξήγηση δεν είναι επαρκής αλλά ούτε και ικανή να την κλείσει.
Μετά το τέλος είναι η αρχή
Αν είστε πρόσφατα χωρισμένοι, μπορεί σ’ αυτό το σημείο να έχετε σοβαρές αντιρρήσεις. Όμως, όσο κι αν σας φαίνεται τώρα απίθανο, είναι η πραγματικότητα. Όταν η απελπισία και τα δάκρυα στερέψουν, τότε είναι που αρχίζει πραγματικά το έργο! Είναι η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι χωρίσαμε. Αλλά για να ξαναρχίσουμε να ζούμε χωρίς αυτόν ή αυτήν, πρέπει πρώτα να βρούμε το λόγο που μας έφερε εδώ.
Είναι η ώρα για να κοιτάξουμε μέσα μας, να καταλάβουμε γιατί χωρίσαμε, σε ποιο σημείο απογοητευτήκαμε, τι μας λείπει; Μπορεί οι απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα, να φαντάζουν όπως το Άγιο Δισκοπότηρο στα μάτια των Σταυροφόρων, αν όμως τα καταφέρουμε, έχουμε όντως κάνει ένα βήμα μπροστά.
Το εσωτερικό αυτό ταξίδι της κάθαρσης και της αυτογνωσίας, μπορεί να είναι μακρύ και δύσκολο, στο τέλος του όμως υπάρχει μια μεγάλη ανταμοιβή για τον κόπο μας! Αναγεννημένοι και δυνατοί, θα είμαστε έτοιμοι να κάνουμε μια καινούργια αρχή στη ζωή μας.
Ελπίδα Δεδεμάδη