Το «μεγαλείο» της συγχώρεσης
Η συγχώρεση είναι επιλογή. Επιλογή δύσκολη που χρειάζεται μεγάλο απόθεμα ψυχικής δύναμης, ελέγχου των συναισθημάτων και πάνω από όλα, και πιο δύσκολο, ελέγχου του εγωισμού που μας διέπει όλους.
Όμως νομοτελειακά είναι το κλειδί που ανοίγει τη πόρτα στη γαλήνη και τη πραγματική εσωτερική απελευθέρωση . Και αυτή τη γαλήνη και την ηρεμία την οφείλουμε όλοι στον εαυτό μας, πρωτίστως.
Γιατί δυστυχώς η άρνηση της συγχώρεσης καταστρέφει πρώτα εμάς τους ίδιους. Είναι πραγματικά σαν ένα ισχυρό διαβρωτικό στοιχείο που «σιγοτρώει» την ίδια μας τη ψυχή. Γεμίζει σκιές το μυαλό μας βαραίνει την ενέργεια μας και μία βαριά ενέργεια προσελκύει με μαθηματική ακρίβεια κάθε τι αρνητικό. Με την άρνηση να συγχωρούμε και την εμμονή μας να παραμένουμε γαντζωμένοι και να κλωθογυρίζουμε γύρω από αυτό που θεωρούμε πως μας έχει βλάψει, το μόνο που πετυχαίνουμε στο τέλος της ημέρας είναι να μολύνουμε περισσότερο τη πληγή μας. Είναι μία δύνη, σε μία λίμνη μίσους, που γυρίζουμε με ταχύτητα γύρω της μέχρι να μας καταπιεί ολόκληρους.,
Αν όχι όλοι, είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε νιώσει συχνά αδικημένοι, προδομένοι, «ηττημένοι» ίσως κατά μία έννοια, από συμπεριφορές και πράξεις ανθρώπων γύρω μας. Είναι κατανοητό. Φυσικό. Συνυπάρχουμε. Δεν ζούμε απομονωμένοι σε σπήλαια και κατακόμβες. Ο κάθε ένας από εμάς είναι μία ξεχωριστή οντότητα με θετικά και αρνητικά στοιχεία. Κανείς μας δεν είναι τέλειος. Κανείς μας δεν είναι αλάνθαστος. Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τον άλλο.
Ο Θεός, η δύναμη που είναι πάνω από όλους μας, όπως το πιστεύει ο καθένας μας, μάς έχει δώσει δύο μεγάλα δώρα. Το πρώτο είναι αναμφισβήτητα αυτό της ίδιας της ζωής. Και το δεύτερο, το δικαίωμα της επιλογής. Και η σημαντικότητα τους φαίνεται και από το αποτέλεσμα στη διαχείριση τους και το τελικό αντίκτυπο τους στη καθημερινότητα μας.
Ο δρόμος της συγχώρεσης δεν είναι εύκολος. Γι’ αυτό και δεν τον επιλέγουμε. Θέλει επιστράτευση ενσυναίσθησης, λογικής, κατανόησης, και διαχείρισης ψυχικών αποθεμάτων.
Όμως είναι ο μόνος δρόμος σίγουρα που οδηγεί στη γαλήνη την ηρεμία στη καθαρότητα του μυαλού και στη πραγματική απελευθέρωση . Και όσο κι αν δεν μπορούμε να το φανταστούμε αφήνει χώρο για να μπει στη ζωή μας η αγάπη. Και σαν την αγάπη… τίποτα!
Χριστίνα
.