close

Πείτε ΟΧΙ στην «αγκωνιά» αντί χειραψίας!

Κατά την ταπεινή μου γνώμη η «αγκωνιά», όσο απαλή και αν είναι,  δεν προσβάλει μόνο την αισθητική μας, αλλά και τη νοημοσύνη μας.

Το θέαμα δε δύο ανθρώπων που χαιρετιούνται με «αγκωνιές» είναι πέρα για πέρα γελοίο-τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, αλλά και σε πολλών άλλων (έχω κάνει σχετικό γκάλοπ).

Οι «αγκωνιές» είναι ένας δήθεν χαιρετισμός.  Μόνο εξυπνάκηδες, ανόητοι και δήθεν άνθρωποι μπορούν να χαιρετιούνται με τον τρόπο αυτόν. Και δυστυχώς και κάποιοι άλλοι, που αν και δεν ανήκουν σ’ αυτές τις κατηγορίες, αλλά συνηθίζουν να υιοθετούν, χωρίς να το πολυσκεφτούν, κάθε είδους… καινοτομία, ακόμα και την πιο γελοία.

Οι άνθρωποι που αγαπάμε, εκτιμάμε, συμπαθούμε και σεβόμαστε δεν την αξίζουν.

Ναι δεν μπορούμε πια ούτε να τους σφίξουμε στην αγκαλιά μας ούτε να τους σφίξουμε το χέρι.

Μπορούμε όμως να τους χαιρετήσουμε με λέξεις αγάπης και συμπάθειας. Μπορούμε να πούμε με λέξεις αυτό που θα κάναμε με πράξεις: «Σου σφίγγω το χέρι», ή «Σε φιλώ», ή «Σε σφίγγω στην αγκαλιά μου».

Μη ξεχνάτε πόση δύναμη έχουν οι λέξεις!

Μπορούμε επίσης να τους εκφράσουμε τη χαρά μας που τους βλέπουμε, τις ευχαριστίες μας ή τον θαυμασμό μας, με τα μάτια!

Μην ξεχνάτε πόσα πολλά και δυνατά μηνύματα μπορούμε να στείλουμε στους απέναντί μας κοιτώντας τους βαθιά στα μάτια, πόσα πολλά μπορούμε να καταλάβουμε για τα δικά τους αισθήματα ακόμα και τις σκέψεις τους όταν βυθίζουμε το δικό μας βλέμμα στο δικό τους.

Ένα «ματς μουτς» στον αέρα και ένα ζεστό χαμόγελο όταν τους συναντάμε είναι ό,τι καλύτερο, ό,τι πιο εκφραστικό για τα εγκάρδια συναισθήματά μας απέναντί τους.

Όσο για τους ανθρώπους που δεν συμπαθούμε ούτε εκτιμάμε αλλά αναγκαζόμαστε για τον άλφα ή βήτα λόγο να συναντήσουμε ή να συναναστραφούμε, όταν μας προτείνουν τον αγκώνα τους, αντί να τους αντιπροτείνουμε τον δικό μας, μπορούμε απλώς να τους πούμε: «Προτιμώ να σου σφίξω νοερά το χέρι».

Ίσως σκεφθείτε για μένα :«εδώ ο κόσμος καίγεται και αυτή ασχολείται με τις αγκωνιές».

Ίσως να έχετε και δίκιο να σκεφθείτε έτσι.

Όμως πιστεύω ότι η εστίαση στα σοβαρά και δισεπίλυτα προβλήματα μας, δεν πρέπει να μας εμποδίζει να λύνουμε τα εύκολα και ίσως ασήμαντα προβλήματα που προκύπτουν στην καθημερινότητά μας. Ας τη διαφυλάξουμε στο βαθμό που περνάει από το χέρι μας. Ας μην την υποβαθμίζουμε ακόμα περισσότερο με σαχλαμάρες και γελοιότητες όπως είναι ο χαιρετισμός  με τους αγκώνες!


Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κάϊρο. Από 11 χρονών ζει στην Ελλάδα. Είναι πτυχιούχος της Μαθηματικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, αλλά λόγω συγκυριών και προσωπικών ενδιαφερόντων -ξένες γλώσσες, λογοτεχνία, τέχνες, επικοινωνία- δραστηριοποιήθηκε στη δημοσιογραφία. Πάνω από 30 χρόνια εργάστηκε στον περιοδικό Τύπο, ως συντάκτρια, αρχισυντάκτρια και διευθύντρια σύνταξης και στην τηλεόραση ως αρχισυντάκτρια καλλιτεχνικών και ποικίλης ύλης μαγκαζίνο. Παράλληλα εργάστηκε και συνεχίζει να εργάζεται ως υπεύθυνη του Γραφείου Τύπου στον Σύλλογο Φίλων Παιδιών με καρκίνο «ΕΛΠΙΔΑ» και στο «Ίδρυμα Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη»-μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς-, και συμμετείχε στη διοργάνωση ημερίδων, συνεδρίων και πολιτιστικών εκδηλώσεων. Η μεγάλη της αγάπη παραμένει η αρθρογραφία και ο καλύτερος τρόπος έκφρασής της το γράψιμο

INSTAGRAM FEED