Το σύνδρομο… της κότας
Από το σύνδρομο… της κότας πάσχουν οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν το παρόν και το μέλλον τους με ανησυχία, διακατέχονται από την έμμονη σκέψη του «τι θα γίνει, αν…» και ασχολούνται διαρκώς με το πώς θα αντιμετωπίσουν τις επερχόμενες καταστροφές. Αν αυτή είναι και η δική σας περίπτωση σας ρωτάμε: το βρίσκετε φυσιολογικό αυτό; Σας αρέσει να σπαταλάτε το χρόνο και την ενέργεια σας για πράγματα που μπορεί να μην συμβούν ποτέ;
Αν ναι, σας ευχόμαστε «καλή… ανησυχία»!
Αν όχι, διαβάστε πώς μπορείτε να απαλλαγείτε από τις μαύρες σκέψεις, μια για πάντα.
1. Ανησυχήστε…αποτελεσματικά
Σε αντίθεση με την αφελή προτροπή των πολλών «σταμάτα να ανησυχείς» τι θα λέγατε «να προσπαθήσετε να ανησυχήσετε ακόμα περισσότερο αλλά πιο αποτελεσματικά»;
Σημασία έχει να μπορέσετε να προσδιορίσετε πότε μια ανησυχία σας αξίζει τον κόπο και πότε όχι. Μόνο τότε θα πάψετε να την σκέφτεστε. Αυτό για το οποίο ανησυχείτε είναι παράλογο ή μήπως λογικό. Πρόκειται για κάτι απίθανο να συμβεί ή μήπως αρκετά πιθανό. Μπορείτε να κάνετε αυτή τη στιγμή ή στο εγγύς μέλλον, κάτι για να το αποτρέψετε; Για παράδειγμα είναι διαφορετικό να ανησυχείτε για το αν θα μπορέσετε να πληρώσετε το νοίκι στο τέλος του μήνα από το να ανησυχείτε για το αν το σπίτι σας θα πιάσει φωτιά.
Ασχοληθείτε με το πώς μπορείτε να μετατρέψετε τις ανησυχίες και τις υποθέσεις που κάνετε, σε προβλήματα που πράγματι χρήζουν μιας λύσης: Για παράδειγμα αν φοβάστε ότι κάτι συγκεκριμένο μπορεί να συμβεί, ρωτήστε τον εαυτό σας: τι μπορώ να κάνω εγώ τώρα για να το αποτρέψω; Αν η απάντηση είναι τίποτα, τότε είναι εντελώς άχρηστο να συνεχίσετε να ανησυχείτε.
Διαβάστε τη συνέχεια στην επόμενη σελίδα
2. Αποδεχτείτε την αβεβαιότητα
Για τους ανθρώπους που ανησυχούν το άγνωστο ισοδυναμεί με κίνδυνο. Αν μπορέσετε να συμφιλιωθείτε με την ιδέα ότι κανένας δεν γνωρίζει τι θα φέρει το αύριο, ότι παρ όλες τις ενδείξεις ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί μια ανατροπή, με δυο λόγια αν συνηθίσετε στην ιδέα της αβεβαιότητας τότε θα καταφέρετε να ανησυχείτε λιγότερο. Με τον τρόπο αυτό άλλωστε έχουν βοηθηθεί τα 2/3 των ανθρώπων που πάσχουν από το σύνδρομο της ανησυχίας.
Άσκηση: Για κάθε τι που σας προκαλεί ανησυχία επαναλαμβάνετε όσο περισσότερες φορές την ημέρα μπορείτε τις εξής φράσεις:
- Δεν το ξέρω στα σίγουρα αυτό.
- Είναι πιθανό να συμβεί αυτό.
Μην προσπαθείτε ούτε να την αποκλείσετε, ούτε να σταματήσετε να το σκέφτεστε. Θα διαπιστώσετε ότι σύντομα θα αρχίσετε να ανησυχείτε λιγότερο γι αυτό το ενδεχόμενο και τελικά θα το σκέπτεστε όλο και λιγότερο. Θα έχετε δηλαδή αναπτύξει μεγαλύτερη αντοχή και ανοχή στην ιδέα της αβεβαιότητας.
Διαβάστε τη συνέχεια στην επόμενη σελίδα
3. Ανοιχτείτε στα.. ζόρια
Υπάρχουν άνθρωποι που ενώ θέλουν να κάνουν κάτι μένουν με σταυρωμένα χέρια, γιατί αυτό το κάτι τους είναι ζόρικο και βεβαίως έχει το ρίσκο του. Προκειμένου λοιπόν να βάλλουν τον εαυτό τους στη δύσκολη διαδικασία, προεξοφλούν την αποτυχία και βάζουν τον εαυτό τους στη διαδικασία να επεξεργαστεί διάφορα σενάρια τα οποία θα μπορούσαν να την αποτρέψουν. Όμως ο μοναδικός τρόπος για να ξεπεράσουμε το άγχος που μας προκαλεί μια πράξη είναι να προσπαθήσουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με κάτι που μας φέρνει σε αμηχανία ή δύσκολη θέση.
Παράδειγμα: Ένας άνδρας ενδιαφέρεται για μια γυναίκα αλλά αποφεύγει να την πλησιάσει γιατί αυτό το πλησίασμα του προκαλεί άγχος και γιατί φοβάται ότι εκείνη τελικά θα τον απορρίψει. Για να πάρει λοιπόν την απόφαση να δράσει, χρειάζεται προηγουμένως να …εξασκηθεί υποβάλλοντας τον εαυτό του σε άλλα μικρότερα ζόρια, όπως το να πιάσει κουβέντα με μια άγνωστη γυναίκα, ή και να της ζητήσει να πιουν έναν καφέ παρέα. Όσο θα έρχεται αντιμέτωπος με στενόχωρα και άβολα συναισθήματα τόσο θα διαπιστώνει ότι μπορεί να τα διαχειριστεί, τόσο λιγότερο άγχος θα του προκαλούν.
Είναι δηλαδή πιο παραγωγικό να κάνουμε πράγματα που μας δυσκολεύουν από το να ανησυχούμε επειδή τα αναβάλλουμε συνεχώς.
Διαβάστε τη συνέχεια στην επόμενη σελίδα
4. Ραντεβού με… την ανησυχία
Αν θέλετε να απαλλαγείτε από τις ανήσυχες σκέψεις, αλλά δεν τα καταφέρνετε, αντί να θυμώνετε με τον εαυτό σας δοκιμάστε το εξής: Προσδιορίστε μια ορισμένη ώρα και ένα συγκεκριμένο μέρος καθημερινά όπου θα επιτρέπετε στον εαυτό σας να ανησυχεί με την ησυχία του. Πιθανόν να θεωρήσετε ότι κάνοντας κάτι τέτοιο το μόνο που θα πετύχετε είναι να αυξήσετε τις ανησυχίες σας. Όμως τελικά θα διαπιστώσετε ότι οι ανησυχίες σας είναι περιορισμένες και επαναλαμβάνονται συνεχώς οι ίδιες. Δοκιμάστε το για δυο εβδομάδες. Καταγράφετε επί μισή ώρα σε ένα τετράδιο καθημερινά, στο ίδιο μέρος και την ίδια ώρα , τους φόβους σας, όλα αυτά που φοβάστε ότι μπορεί να συμβούν. Μην προσπαθείτε να βρείτε λύσεις γι αυτά, ούτε να παρηγορήσετε τον εαυτό σας ότι μπορεί και να μην συμβούν τελικά. Περιοριστείτε στο να τα καταγράφετε. Αν κατά τη διάρκεια της μέρας σας προκύψουν καινούριες ανησυχίες απλώς σημειώστε τες σε ένα χαρτί, αλλά αφήστε τες στην άκρη για να τις επεξεργαστείτε στην προκαθορισμένη ώρα και μέρος.
Μετά από λίγο καιρό θα διαπιστώσετε ότι αυτή η διαδικασία σας επιτρέπει να έχετε μεγαλύτερο αίσθημα ελέγχου στις ανησυχίες σας. Επίσης θα διαπιστώσετε ότι αυτά που σας φοβίζουν είναι συνεχώς τα ίδια και τα ίδια. Έτσι το προκαθορισμένο μισάωρο ανησυχίας σας θα σας φανεί πολύ μεγάλο και βαρετό, αφού συνεχώς θα επεξεργάζεστε τα ίδια και τα ίδια.
Διαβάστε τη συνέχεια στην επόμενη σελίδα
5. Βιώστε τα συναισθήματα σας
Ένας άνθρωπος που φοβάται να μπει στο ασανσέρ, προκειμένου να ξεπεράσει τον φόβο του πρέπει να έρθει αντιμέτωπος μαζί του, δηλαδή να μπει στο ασανσέρ και τότε να συνειδητοποιήσει ότι ο κίνδυνος δεν είναι και τόσο μεγάλος.
Γιατί προκειμένου να απαλλαγούμε από έναν φόβο είναι σημαντικό να τον βιώσουμε, να νιώσουμε στο πετσί μας το άγχος που μας προκαλεί, ώστε να αντιληφθούμε πως τελικά το συναίσθημα του φόβου δεν είναι και τόσο φοβερό.
Αντίθετα ένας άνθρωπος που ανησυχεί με το παραμικρό, δεν θα έκανε το ίδιο. Θα προχωρούσε προς το ασανσέρ, θα έφτανε πολλές φορές ένα βήμα πριν μπει μέσα, αλλά τελικά θα οπισθοχωρούσε και δεν θα έμπαινε. Γιατί αυτό που πάνω απ όλα θέλει να αποφύγει είναι να βιώσει το συναίσθημα του φόβου. Όμως έτσι δεν θα μπορέσει ποτέ να συμφιλιωθεί με τα συναισθήματά του.
Άρτεμη Παπαδοπούλου