Σταμάτα να είσαι το «καλό» παιδί!
Το να συμπεριφερόμαστε, μερικές φορές, με τρόπους που δεν θεωρούμε σωστούς, κάνει καλό στην ψυχή μας. Ανεβάζει την διάθεσή μας, μας δίνει την αίσθηση της ελευθερίας, μας κάνει δημιουργικούς και μας χαρίζει όμορφες αναμνήσεις. Οι περισσότεροι από εμάς φοβόμαστε να σπάσουμε τα όρια. Για τους ανθρώπους που νοιώθουν ασφαλείς μέσα στην ρουτίνα τους, οι μικρές «αταξίες» έχουν θετικά αποτελέσματα. Όταν τολμούμε να κάνουμε τα πράγματα με καινούργιους τρόπους, ξεκινάμε μία αλυσιδωτή αντίδραση που μπορεί να καταλήξει σε μεγαλύτερη επιτυχία και ευτυχία. Ο λειτουργικός τρόπος για να ξεφεύγουμε είναι να σπάμε τα πρέπει μας χωρίς να ζημιωνόμαστε. Με το να παίρνουμε μονοπάτια διαφορετικά από αυτά που παίρνουμε, συνήθως, ή θα επιβεβαιώσουμε τις καθημερινές μας επιλογές, ή θα ανοιχτούν μπροστά μας καινούργιες προοπτικές.
Ο δικός μας οδηγός επηρεάζεται από τους άγραφους και γραπτούς νόμους της κοινωνίας που ζούμε. Από το τι ώρα θα πάμε στην δουλειά μέχρι το όριο της ταχύτητας που οδηγούμε. Αρχίζουμε να αναπτύσσουμε τους προσωπικούς μας κώδικες συμπεριφοράς σαν παιδιά σύμφωνα με τα όρια που μας θέτουν οι γονείς μας. Οι φίλοι, οι δάσκαλοι και οι προπονητές παίζουν και αυτοί σημαντικό ρόλο στο πως πρέπει να είμαστε αν θέλουμε να ανήκουμε σε μία ομάδα ατόμων. Επίσης, ο βασικός πυρήνας της προσωπικότητάς μας ωθεί προς κάποια κατεύθυνση. Για τους περισσότερους από εμάς, τα όρια είναι ανακουφιστικά. Από την άλλη, είναι σημαντικό να ανακαλύψουμε αν αυτοί οι περιορισμοί μας κάνουν μίζερους. Με το να προσπαθούμε να ανταπεξέλθουμε στις προσδοκίες των άλλων, δεν ζούμε την ζωή μας στο έπακρο. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα καταπνίξουμε την διάθεσή μας να μιλήσουμε στον άγνωστο που μας κέντρισε το ενδιαφέρον, ας αναρωτηθούμε το γιατί. Αν η απάντηση είναι το τι θα πει ο κόσμος, τότε δοκιμάστε το. Ίσως και να κάνετε ένα καινούργιο φίλο! Το παράδοξο είναι ότι όταν ξεφεύγουμε από τα όρια μας, ερχόμαστε πιο κοντά στον εαυτό μας.
Παίξε με το «διαβολάκι» που έχεις μέσα σου
Οι μικρές «αταξίες» μας δίνουν ανάσες από τις συνεχείς ευθύνες και υποχρεώσεις. Όταν δουλεύουμε σκληρά για να πετύχουμε ένα στόχο, έχουμε ανάγκη να αποσυμπιεζόμαστε μια στο τόσο. Είναι προτιμότερο να βγάζουμε τον ατμό σε τακτά διαστήματα, όπως κάθε Σαββατοκύριακο, παρά να τον μαζεύουμε μέχρι να εκραγούμε. Για παράδειγμα, να βγούμε έξω με τα κορίτσια, να πιούμε λίγο παραπάνω, χωρίς να σκεφτούμε τι έχουμε να κάνουμε αύριο. Ξεφεύγοντας περιστασιακά από την φυσιολογική μας συμπεριφορά, μας δίνει μία γεύση ενός άλλου τρόπου ζωής. Αλλά μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε και γιατί έχουμε επιλέξει τον άλλο τρόπο ζωής. Το να τα πίνουμε κάθε βράδυ, δεν μας βοηθά να λασκάρουμε την βαλβίδα του ατμού, μάλλον αλκοολικούς θα μας καταντήσει.
Ο αυτοσχεδιασμός αυξάνει την δημιουργικότητα. Όταν αφήνουμε τον εαυτό μας να βγει έξω από τα κουτάκια, παίρνουμε περισσότερα ρίσκα, αυτοσχεδιάζουμε και δημιουργούμε. Φυσικά και μας τρομάζει και μας αγχώνει επειδή είναι εκτός του προγραμματισμού μας. Αν θέλουμε, όμως, να εξελιχθούμε, δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι για να κατανοήσουμε ποιοι είμαστε και ποιοι θέλουμε να γίνουμε. Αν δεν βρείτε το κουράγιο να μιλήσετε στην δουλειά για τις ιδέες που έχετε, ο εργοδότης σας θα σας βλέπει πάντα σαν ένα ικανό στέλεχος και τίποτα παραπάνω. Όσο περισσότερο τολμάμε, τόσο περισσότερο εξοικειωνόμαστε με το ρίσκο και τόσο μεγαλύτερη αίσθηση ελευθερίας νοιώθουμε. Μην περιμένετε να μην υπάρξουν αντιδράσεις από τους γύρω μας. Οι διαφορετικές συμπεριφορές αλλάζουν τα δυναμικά των σχέσεων. Όταν τα πράγματα, όμως, γίνονται με μέτρο, δίνουμε το χρόνο και στους άλλους να συνηθίσουν. Ο γνώμονας είναι οι «αταξίες» μας να μην πληγώνουν τους εαυτούς μας και τους γύρω μας. Σπάστε, λοιπόν, τα δεσμά του να είστε πάντα τα καλά παιδιά και τολμήστε. Άλλωστε, κανείς δεν είναι μόνο καλός ή μόνο κακός. Είμαστε πολυεπίπεδοι σαν όντα. Ελευθερωθείτε από τα πρέπει που σας καταπιέζουν και αντικαταστήστε τα με τα «θέλω» σας.
Νάνσυ Χριστοφόρου
Ψυχοθεραπεύτρια-κοινωνικοθεραπεύτρια-ψυχοδραματίστρια
Facebook Nancy Christoforou