Είσαι ήρωας, αλλά… δεν το ξέρεις!
Ήταν πριν από τρεις μέρες -νομίζω! – που βγαίνοντας φουριόζα και κάθιδρη από το μετρό έπεσα πάνω σε κάτι που με μία μόνο ματιά με έκανε να δω τη ζωή μου με άλλο μάτι. Ήταν ένα απλό t-shirt φορεμένο από έναν άγνωστο τουρίστα με μία απλή ερώτηση: «είσαι ήρωας;» με ρωτούσε το μπλουζάκι και, δεν ξέρω γιατί, ένιωσα ότι έπρεπε να απαντήσω…
Ήρωας είναι ο Batman και o Superman. Ο Λούκι Λουκ, αλλά και ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης. Ήρωας είναι εκείνος που ζει και πεθαίνει για τις αξίες και τα πιστεύω του. Και εκείνος που δίνει τη ζωή του για το κοινό καλό, για το δίκαιο και το άδικο. Αυτός που έχει θάρρος, δύναμη και αποφασιστικότητα και γι αυτό το λόγο γίνεται πρότυπο σε όσους τον γνωρίζουν.
Προσπάθησα να σκεφτώ πόσους ήρωες γνωρίζω που δεν είναι… άγαλμα στην πλατεία ή πρωταγωνιστές σε κόμικς που διάβαζα στην παιδική ή εφηβική μου ηλικία. Θυμήθηκα τον νεαρό πυροσβέστη που θυσίασε τη ζωή του στο καθήκον, πριν λίγες μέρες στην Ελευσίνα (και ήταν και γείτονάς μου). Σκέφτηκα τους δύο αστυνομικούς της ΔΙΑΣ (μόλις 23 ετών!) που έχασαν τη ζωή τους πέρυσι στου Ρέντη υπερασπιζόμενοι το γενικό καλό. Και ακόμη, τόσες… δεκάδες άλλες παρόμοιες περιπτώσεις που είχα διαβάσει στις εφημερίδες.
Ένα κλικ πίσω
Κάπου εκεί το μυαλό μου έκανε ένα κλικ πίσω και θυμήθηκα την κυρία Αγγελική, την φιλόλογό μου στην Α’ λυκείου, και τον Πέτρο. Τον πιο απείθαρχο μαθητή που έχει γεννήσει ποτέ η πλάση! Ήταν συμμαθητής μου. Μπορούσε να κάνει την τάξη λαμπόγυαλο σε 1 δευτερόλεπτο! Έ, αυτόν τον τύπο η κυρία Αγγελική τον έστρωσε. Όχι με φωνές και αποβολές. Με ενδιαφέρον. Με αυτή την απλή και μαγική συνταγή παρακαλώ, ο Πέτρος μπήκε στο Πανεπιστήμιο (φιλόλογος ο τύπος!) κι εγώ έμεινα απ’ έξω (έδωσα πάλι την επόμενη χρονιά…). Θαύμα!
Θαύμα; Δεν νομίζω. Εγώ το λέω απλά… κυρία Αγγελική! Τι ηρωίδα! Πείτε μου που βρήκε τη διάθεση και την ενέργεια να ασχοληθεί με τη… «φύρα» της τάξης; Να λοιπόν, άλλος ένας ήρωας που γνώρισα από κοντά. Αλλά και ο Πέτρος που ξεπέρασε τον εαυτό του, μήπως δεν είναι κι αυτός ήρωας; Και μετά θυμήθηκα τον Κώστα, που ενώ ήμασταν διακοπές, παραλίγο να πνιγεί στην Ακουμιανή Γυαλιά, στην Κρήτη, για να σώσει ένα παιδάκι που κάλυπταν τα κύματα. Και τον Μιχάλη, που ακύρωσε τις διακοπές του για να σώσει ένα άρρωστο γατάκι που βρήκε έξω από την πολυκατοικία του. Και τον κύριο Άγγελο, τον φίλο του μπαμπά μου, που τον παράτησε η γυναίκα του με τρία παιδιά κι εκείνος έγινε η μαμά τους, ο μπαμπάς τους, η νταντά τους, η καθαρίστρια για να τα μεγαλώσει και να μην τους λείψει τίποτα. Και τα κατάφερε. Αυτός δεν ήταν ήρωας;
Ο μπαμπάς μου…
Ο μπαμπάς μου! Ναι, αυτός ο άνθρωπος τον οποίο γνωρίζω τόσο καλά, τόσο που κάποιες φορές… τον ξεχνάω, δεν είναι ήρωας; Έζησε όλη του τη ζωή παλεύοντας για την οικογένειά του. Μεγάλωσε δύο παιδιά, τα σπούδασε, τα πάντρεψε (άλλο αν και τα δύο χώρισαν!), μεγάλωσε τρία εγγόνια με ένα μισθό… Και μέχρι σήμερα, με την πενιχρή του σύνταξη, ζει και αναπνέει για να βοηθάει την οικογένειά του. Δεν είναι ήρωας;
Κι εγώ!
Ιδρωμένη και αποσβολωμένη στην είσοδο του μετρό στον Ευαγγελισμό, σκέφτομαι τον εαυτό μου: Τρέχω όλη την ημέρα χωρίς έλεος, παλεύω με θεούς και δαίμονες για να καταφέρω να πληρώσω τους λογαριασμούς μου, σπουδάζω το παιδί μου μόνη μου χωρίς καμία βοήθεια (παρά μόνο μια μικρή στήριξη από τον πατέρα μου) και συνεχίζω… Μήπως είμαι ηρωίδα και δεν το ξέρω;
Συμπέρασμα
Είμαι κι εγώ μια σύγχρονη ηρωίδα! Μια «Μπουμπουλίνα» που αφιερώνει καθημερινά τη ζωή της για το καλό των άλλων και απλά δεν το καταλαβαίνει. Τα πόδια μου βγάζουν… φτερά και «πετάω» προς την επόμενη δουλειά. Έχω αξίες, θάρρος, δύναμη για να μην τα παρατάω. Στηρίζω την οικογένειά μου. Ζω! Αξίζει να προσπαθώ μέχρι τελικής πτώσεως. «Το ίδιο είσαι κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ…» λέω σε όσους συναντάω περπατώντας. «Κοίτα τι σου κάνει ένα μπλουζάκι» σκέφτομαι…
Είμαστε όλοι ήρωες και χάρηκα πραγματικά πάρα πολύ που μας γνώρισα!
Ελπίδα Δεδεμάδη