close

Αποδοχή και αγάπη: Τα κλειδιά για μία καλύτερη ζωή.

Πάντοτε με ενδιέφερε να βρω τις αιτίες για τα πράγματα, για τις συμπεριφορές των ανθρώπων, για το νόημα της ζωής. Διάβασα πολλά βιβλία ψυχολογίας, παρακολούθησα πολλά σεμινάρια, έκανα ψυχανάλυση για δύο χρόνια και τελικά, όταν βρέθηκα μπροστά στο σεμινάριο «Ο Καθρέφτης του σώματος» κατάλαβα ότι οι ερωτήσεις μου επιτέλους απαντήθηκαν. Ή καλύτερα, απέκτησα τα εργαλεία για να μπορώ κάθε φορά να τις απαντώ.

Αν έπρεπε ν’ απομονώσω λίγα απ’ αυτά που έμαθα θα ξεκινούσα με την αποδοχή. Το να δέχεσαι τον άλλον όπως είναι, γιατί έχει το δικαίωμα να είναι όπως είναι. Μια ξεχωριστή οντότητα, δηλαδή, με τα δικά του χαρακτηριστικά, τις δικές του προτιμήσεις και απόψεις. Από τη στιγμή που τον επέλεξα να είναι δίπλα μου (ως φίλος ή σύντροφος) γιατί πρέπει να τον αλλάξω; Γιατί δεν έχει το δικαίωμα να κάνει αυτά που θέλει και αγαπά;

Επίσης, είναι πολύ όμορφο να καταφέρνεις να βλέπεις τη ζωή ή τους ανθρώπους μέσα από την καρδιά και όχι από τον νου. Όταν βλέπεις μέσα από το πρίσμα της καρδιάς – την αγάπη δηλαδή – αποδέχεσαι την ιδιαιτερότητα και τη μοναδικότητα. Δεν προσπαθείς να ασκήσεις έλεγχο. Κι επειδή, εγώ προσωπικά, από μικρή τράβηξα τον δικό μου δρόμο, μεγάλωνα ένα παιδί μόνη μου, επέλεγα τις δουλειές μόνη μου και κατά συνέπεια έπρεπε να είμαι διαρκώς δυναμική, ο έλεγχος που ασκούσα στους άλλους ήταν αυτό που δυσχέραινε τελικά τη δική μου ζωή. Γιατί πρώτον, δεν σκεφτόμουν μόνο τι ενέργειες έπρεπε να κάνω εγώ αλλά ήλεγχα και τσέκαρα διαρκώς και τις ενέργειες που έπρεπε να κάνουν οι άλλοι. Και δεύτερον, κατέληγα να δυσχεραίνω και τη ζωή των άλλων, καθώς η στάση μου έδειχνε πως δεν τους είχα εμπιστοσύνη και πως έπρεπε να κινηθούν με τον τρόπο που έβλεπα εγώ τα πράγματα.

Προσπάθησα πολύ να «αφήσω» τον έλεγχο στην άκρη γιατί νομίζω είναι βαθιά ριζωμένος μέσα μας. Έτσι μεγαλώσαμε στις ελληνικές οικογένειες. Μέσω ελέγχου.

Έφαγες; (Λες και θα αφήναμε ποτέ τον εαυτό μας να λιμοκτονήσει)

Πήρες ζακέτα; (Λες και θα αφήναμε τον εαυτό μας να κρυώνει)

Μην τρέχεις, θα πέσεις (Λες κι ένα παιδί μπορεί να πάει αργά, αντί να τρέξει προς το αντικείμενο του πόθου του)

Μην ξαπλώνεις, θα λερωθείς (Λες και θα έπρεπε να νοιάζεται ένα παιδί αν θα λερώσει τα ρούχα του. Και πόσο τρομακτικό θα ήταν αν το παιδί μας απαντούσε: «Γιατί με έφερες στην παιδική χαρά; Έχει χώματα και θα λερωθώ»)

Έτσι μεγαλώνουμε, έτσι μαθαίνουμε και τελικά το αναπαράγουμε. Κάνουμε οικογένεια και ο σύντροφός μας γίνεται αντικείμενο του ελέγχου μας. Γιατί θέλεις να δεις ποδόσφαιρο τώρα; Ο Τάκης δεν μου φαίνεται και πολύ καλός φίλος! Γιατί δεν έφαγες; Γιατί πήρες αυτό το πουλόβερ; Δεν σου πάει…

Εμπιστεύσου την εσωτερική σου φωνή

Όπως λέει και ο Μάρτιν Μπρόφμαν, ο δημιουργός αυτού του σεμιναρίου, δεν έχουμε μόνο την τάση ν’ αλλάζουμε τον άλλο αλλά και τον εαυτό μας -όχι απαραίτητα προς το καλύτερο: «Η αγάπη δεν έχει προϋποθέσεις. Θέλεις να σε αγαπούν όπως είσαι, να γίνεσαι αποδεκτός χωρίς κριτική και χωρίς προσδοκίες αλλά παρόλα αυτά έχεις την τάση να αλλάζεις τον εαυτό σου, να δημιουργείς μια εικόνα προκειμένου να λάβεις την αγάπη. Όμως, στο τέλος τι θα ήταν αυτό που θα αγαπούσαν; Θα ήσουν ο πραγματικός εαυτός σου ή μια εικόνα που δημιούργησες προκειμένου να αγαπηθείς; Θα συνέχιζες να μην είσαι ικανοποιημένος, αν αγαπούσαν αυτή την εικόνα; Θα είχες ακόμη την αίσθηση πως δεν σε αγαπούν γι’ αυτό που είσαι στ’ αλήθεια. Ανεξάρτητα από το τι κάνεις, κάποιοι θα σε αποδεχτούν και κάποιοι θα περιμένουν να αλλάξεις με κάποιο τρόπο, να προσεγγίσεις τις δικές τους προσμονές. Αν θέλεις να αλλάξεις, αυτή η αλλαγή θα πρέπει να προέρχεται από μέσα σου επειδή θα θέλεις να αλλάξεις. Ο μοναδικός τρόπος για να αγαπηθείς γι’ αυτό που είσαι, είναι να είσαι αληθινός εσύ ο ίδιος με το ποιος είσαι και όχι να αξιολογείς τον εαυτό σου σύμφωνα με τα πρότυπα οποιουδήποτε άλλου. Θα πρέπει να είσαι ο εαυτός σου, να ακούς τις δικές σου οδηγίες, να εμπιστεύεσαι την εσωτερική φωνή σου, να είσαι αυτό που είσαι. Θα είσαι πιο ευτυχισμένος, πιο ισορροπημένος και πιο υγιής με περισσότερη ενέργεια. Σπαταλάς πάρα πολύ ενέργεια για να προσποιείσαι ότι είσαι κάποιος που δεν είσαι.»

Πιστεύω πως σήμερα έχω καταφέρει το παραπάνω σε μεγάλο βαθμό: Να είμαι ο εαυτός μου και να αποδέχομαι τους γύρω μου όπως είναι. Πράγμα που συνδέεται με κάτι άλλο. Ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει  ένα οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας, είναι ένας άνθρωπος που είναι δυστυχής για κάτι που συμβαίνει στη ζωή του. Γι’ αυτό, πρέπει να νιώθουμε ευτυχισμένοι. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μας κάνει να νιώθουμε χαρούμενοι. Να σταματήσουμε να κάνουμε ό,τι μας κάνει να νιώθουμε δυστυχείς. Και πρέπει να αφιερώνουμε ολοένα και περισσότερο  χρόνο  σε ό,τι μας κάνει  να νιώθουμε καλά.

Έτσι λοιπόν, αν μπορούσα να δώσω τρεις συμβουλές για Ευ Ζην που προέκυψαν από τη συμμετοχή μου στο σεμινάριο αλλά και από τα λόγια του Μάρτιν Μπρόφμαν  θα ήταν:

Πρώτη συμβουλή: Συνειδητοποιήστε τη σπουδαιότητα της αγάπης στη ζωή σας και αφιερώστε  περισσότερο  χρόνο  στο  να  βιώνετε  την αγάπη. 

Δεύτερη συμβουλή: Κάντε ό,τι σας  κάνει  να νιώθετε ευτυχισμένοι. Σταματήστε  να κάνετε   ό,τι   σας   κάνει   να   νιώθετε   δυστυχείς. 

Τρίτη   συμβουλή:   Έχετε εμπιστοσύνη στο ταξίδι της ζωής σας.

 

Το επόμενο σεμινάριο πραγματοποιείται στην Ερέτρια 21 με 25 Μαρτίου.

Για πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στην κα Βάσω Σωτηρίου 6936159835

http://www.vassosotiriou.gr/entatiko-seminario-o-kathreftis-tou-somatos-gine-i-allagi-pou-thelis-gia-ton-eafto-sou/

 

Πηγή: http://www.vassosotiriou.gr/

 

 


INSTAGRAM FEED