Αχ αυτές οι ανατροπές....

Τετάρτη 13:30,07 Σεπτεμβρίου 2016
Αχ αυτές οι ανατροπές....

 

Όλοι έχουμε βρεθεί μπροστά σε εκείνη τη στιγμή που ένα γεγονός ανατρέπει τη ζωή μας. Την καθημερινότητά μας. Σαστισμένοι, προσπαθούμε να βρούμε μία λογική εξήγηση, προσπαθούμε να πιαστούμε από μία κουβέντα, από μία έκφραση μήπως και βρούμε τον τρόπο να επαναφέρουμε τα πάντα εκεί που βρίσκονταν.

 

Μάταια. Η αλλαγή έχει ξεκινήσει. Το βλέπουμε. Το νιώθουμε. Τα συναισθήματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Φόβος, πανικός, αγωνία, ανασφάλεια. « Κανονικά όλες οι σημαντικές αποφάσεις στη ζωή μας θα έπρεπε να παίρνονται από εμάς». « Τα βήματά μας, πρέπει να τα ελέγχουμε εμείς». Αυτό είναι το σωστό και το δίκαιο. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Και αυτό είναι που μας τρελαίνει. Κάθε φορά που κάποιος άλλος αποφασίζει να αλλάξει τη ροή του ποταμού μας, αισθανόμαστε ότι χάνουμε τον κόσμο κάτω από τα πόδια μας. Ή καλύτερα, αισθανόμαστε να χάνουμε τις ισορροπίες μας. Και αυτό είναι που μας τρομάζει. Δεν είναι το γεγονός αυτό καθ αυτό αλλά οι αλλαγές που συνεπάγεται.

 

Προσωπικά, μου έχει συμβεί αρκετές φορές γι αυτό και το μοιράζομαι μαζί σας. Μου κάνει καλό. Και ίσως κάνει καλό και σε κάποιον από εσάς που διαβάζει τώρα αυτές τις γραμμές, γιατί κακά τα ψέματα όλοι μοιάζουμε μεταξύ μας. Χαιρόμαστε, πονάμε, γελάμε, κλαίμε, βιώνουμε. Αυτά μας κάνουν ίσους. Και σε αυτά προτιμώ να μένω.

 

Κάθομαι λοιπόν και κοιτάω τις «πέτρες» που έπεσαν στο δικό μου ποτάμι ζωής , τάραξαν τα νερά του και πάντα άλλαζαν τη ροή του. Μικρές, μεγάλες, ροζ, γκρι, μαύρες ( εξαρτάται από πού προέρχονται… ) βρέθηκαν εκεί σχεδόν πάντα με τη δική μου βοήθεια ακόμα και αν δεν το ήθελα ή δεν το καταλάβαινα, ή τελικά, δεν ήθελα να το παραδεχθώ για να μην αισθανθώ συνυπεύθυνη… Στην αρχή, με τρόμαζαν , με πανικόβαλαν. Και όταν όλα πάλι ησύχαζαν και έβρισκα επάνω τους την ισορροπία μου, αισθανόμουν υπέροχα, σπουδαία και πίστευα ή ήλπιζα τουλάχιστον ότι η ηρεμία θα έμενε για πάντα.

 

Και τότε ερχόταν και πάλι η στιγμή. Έπεφτε μπροστά μου η επόμενη. Έκανα ότι δεν την έβλεπα. Προσπαθούσα να γαντζωθώ πάνω σε αυτή που βρισκόμουνα. Μάταια πάλευα να ισορροπήσω . Η καινούρια ήταν εκεί. Με περίμενε. Με περιμένει.

 

Σκέπτομαι ότι μέχρι εδώ την έχω βγάλει «καθαρή» . Κοιτάω κλεφτά πίσω μου. Βλέπω τις προηγούμενες, πιο μικρές από ότι τις θυμόμουνα. Βγάζω το συμπέρασμα που με βολεύει. Τις συνδέω με γεγονότα . Υποστηρίζω ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί παρά για έναν και μόνο λόγο. Γιατί ζω. Γιατί πάνω σε κάθε « πέτρα» είναι γραμμένο ένα κομμάτι της ζωής μου. Γιατί κάθε «πέτρα» τελικά, σηματοδοτούσε το τέλος και ταυτόχρονα την αρχή ενός καινούριου κομματιού της.

 

Αυτό τουλάχιστον ορίζει η λογική και η αποστασιοποιημένη σκέψη. Προφανώς και θα συνεχίσω να ανησυχώ κάθε φορά που θα υποχρεώνομαι να αλλάξω την «πετρούλα» μου, πάνω που την είχα συνηθίσει. Αυτό που θέλω να πετύχω όμως, είναι να πάψω να φοβάμαι το πέρασμα στην επόμενη. Να συνειδητοποιήσω ότι όλες οι «πετρούλες» αυτές πέφτουν στο ποτάμι μου για κάποιο λόγο. Κι έτσι το παλεύω με το δικό μου τρόπο : Και κάθε φορά που συμβαίνει αυτό κοιτάζω πίσω μου στο μονοπάτι που έχω φτιάξει.

Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό πιέζω τον εαυτό μου να επαναλαμβάνει μονότονα και εναλλάξ:

Ουδέν κακόν αμιγές καλού!

Αύριο είναι μια καινούρια μέρα!

  

[email protected]

 

 


ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

comments powered by Disqus
«Στροφή» στην καριέρα; Ποτέ δεν είναι αργά!

«Στροφή» στην καριέρα; Ποτέ δεν είναι αργά!

Στις περισσότερες βιογραφίες επιτυχημένων ανθρώπων ένα κοινό ...

περισσότερα...
Osho: Η ζωή είναι, απλά μαθηματικά. Παίρνεις εκείνο που σου αξίζει!

Osho: Η ζωή είναι, απλά μαθηματικά. Παίρνεις εκείνο που σου αξίζει!

Θέλεις χρήματα και εσωτερική αρμονία ;Ζητάς πάρα πολλά. Κάτι ...

περισσότερα...
Τολμήστε να πείτε..

Τολμήστε να πείτε.. "Σ αγαπώ"

Μην αφήνετε τον χρόνο να κυλά, απλά. Ζηστε κάθε ...

περισσότερα...

"Στη πολιτική πρέπει να το βουλώνεις, να ανέχεσαι πράγματα, να αντέχεις στο ξύλο."

Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του : "Ημουν κι εγώ εκεί"ο ...

περισσότερα...
Σελίδα 1 από 5
Διαφήμιση

Διαφήμιση